The Effect of Contextual Learning in Civic Education on Students' Character Development

Abstract

The long, multidimensional crises in Indonesia have been rooted in degraded national morality. To improve this national moral quality, the country has needed a revitalisation of civic education's role in "value-based education" and "nation and character building". Therefore, civic education has developed to include contextual learning, which is assumed to improve students' character. The problem studied here was the following: What is the effect of contextual learning in civic education on students' character development? This study used quantitative and qualitative approaches with "a dominant-less dominant design". The quantitative approach used surveys, and the qualitative approach used interviews to gather data. The population of interest was junior high school students in West Java taught by civic education teachers who had followed Competence-based Integrated Training. The research sample was determined based on cluster sampling, proportional, and systematic random sampling techniques, with a final sample of 1004 junior high school students. This study's findings showed that contextual learning in civic education had a strong positive relationship with the character development of the junior high school students. This research finding explained that first, contextual learning in civic education taught student's life skills, including the principles of interdependence, differentiation, and self-regulation; second, contextual learning in civic education encouraged the establishment of democratic learning; third, contextual learning in civic education includes elements of character development; and fourth, character education in civic education helped students discover and develop local moral values.

Krisis-krisis bersifat multidimensional dan panjang di Indonesia berakar umbi daripada penyusutan kualiti moral kebangsaan. Untuk memperbaiki kualiti moral kebangsaan tersebut, peranan pendidikan moral dalam konteks pendidikan berasaskan nilai dan pembangunan negara dan pembangunan karektor perlu diberi nafas baru. Justeru, dengan andaian untuk meningkatkan karektor pelajar, pendidikan moral telah dikembangkan dengan cara memasukkan elemen pembelajaran kontekstual. Masalah yang ingin dilihat adalah kesan pembelajaran kontekstual dalam pendidikan sivik kepada pembangunan sahsiah pelajar. Kajian ini menggunakan kedua-dua pendekatan kuantitatif dan kualitatif. Pendekatan kuantitatif menggunakan soal selidik bagi mendapatkan data manakala temu bual pula digunakan dalam pendekatan kualitatif. Populasi berkepentingan bagi kajian ini merupakan pelajar sekolah menengah rendah di Jawa Barat yang menerima pengajaran pendidikan sivik daripada guru pendidikan sivik yang telahpun mengikuti Latihan Bersepadu berasaskan Kecekapan. Teknik persampelan adalah secara persampelan kluster, persampelan berkadar dan persampelan rawak bersistematik yang akhirnya menghasilkan 1,004 orang sampel. Dapatan kajian menunjukkan bahawa pembelajaran kontekstual dalam pendidikan sivik mempunyai hubungan positif yang kukuh dengan perkembangan karektor pelajar di sekolah menengah rendah. Dapatan kajian ini juga menjelaskan pertama, pembelajaran kontekstual dalam pendidikan sivik mengajar prinsip kehidupan sebagai seorang warganegara, termasuklah prinsip saling bergantung, prinsip perbezaan dan prinsip pengawalseliaan diri; kedua, pembelajaran kontekstual dalam pendidikan sivik menggalakkan pembelajaran demokratik; ketiga, pembelajaran kontekstual dalam pendidikan sivik mempunyai intipati pembangunan karektor; dan keempat, pendidikan pembangunan karektor dalam pendidikan sivik membantu pelajar mencari dan membina nilai-nilai moral tempatan.